Onze inboedel is onderweg naar Australië!

Ik zit dit te typen in de woonkamer, bij een brandend haardje in het huis van mijn ouders. Mike is een weekendje met de vriendengroep naar Belgrado en komt maandag weer thuis. Er is de afgelopen periode veel gebeurd.

Vrijdag 2 oktober had ook Mike zijn laatste werkdag. Na een goed verzorgd en warm afscheid kwam hij ’s avonds thuis. We gingen eigenlijk meteen door met het volgende, want zaterdag 3 oktober vierden we ons afscheid met vrienden en familie.
We hadden een mooi afscheidsfeest georganiseerd. Na een uurtje inloop met koffie, thee en gebak nam Marieke van Lierop het woord om op ceremoniële wijze ons hele verhaal te vertellen. Dit had ze fantastisch gedaan! Velen vonden het fijn om ons verhaal eens via iemand anders te horen en daarbij soms ook nieuwe details te ontdekken. Het was intens, maar tegelijkertijd heel fijn. Na Marieke kregen de genodigden de gelegenheid om zelf iets te vertellen. Waar we hadden gedacht dat misschien één persoon iets zou willen zeggen, bleken dat er een stuk meer te zijn. We gingen eerst even naar buiten en ondertussen werd er een heerlijke barbecue klaargemaakt. Eerst maar iets eten en daarna vrienden en familie het woord geven. Ik moet zeggen dat het er allemaal niet makkelijker op werd. Er vloeiden heel wat tranen, maar tegelijkertijd voelde het ontzettend fijn en warm om zoveel mooie en lieve woorden van iedereen te mogen ontvangen. Toen we thuiskwamen, waren we behoorlijk gesloopt door alle emoties. We dronken nog een kopje thee, kletsten wat na en toen was onze energie helemaal op. Voor iedereen die erbij was: jullie weten de details. Bedankt dat jullie er waren. ❤️

Zondag kwamen (schoon)pa en (schoon)ma om op de kleintjes te letten, zodat wij het huis verder konden leegruimen voordat de verhuizers zouden komen. Behoorlijk wat spullen gingen de aanhanger in om naar de stort te brengen en veel andere spullen werden verdeeld over onze beide ouderlijke huizen. We wisten niet precies wat we konden verwachten. We hadden ook nog niet gehoord hoeveel kubieke meter aan spullen we uiteindelijk zouden meenemen, waardoor we niet helemaal wisten wat de beste aanpak en voorbereiding was. Ook was er niet met ons doorgenomen hoe het zou gaan en wat er van ons werd verwacht. We hadden begrepen dat alle items genoteerd moesten worden en dat er zeer gedetailleerde vrachtlijsten nodig waren voor het transport naar Australië. Daarom hadden we niet verwacht dat er een grote ploeg mensen zou komen helpen…

Maandag 5 oktober was het dan zover.

Rond 07.30 uur stond het verhuisbedrijf voor de deur. Vijf mannen kwamen binnen om te inventariseren hoe de kamers eruitzagen en wat er allemaal mee moest. Na een kop koffie en wat geklets gingen ze van start met inpakken. Ze zouden deze dag gebruiken om alles in te pakken en dinsdag de container te vullen. Nou, dat ging als een malle! Voor we het wisten, werden er spullen ingepakt die helemaal niet ingepakt moesten worden. Dat zorgde natuurlijk voor de nodige stress.

Uiteindelijk ging het ook een stuk vlotter dan ze zelf hadden verwacht, want we hadden al veel spullen goed georganiseerd en ingepakt. Ze hoefden die dus alleen nog maar te controleren en vervolgens in hun eigen verpakkingsmateriaal in te pakken. Rond 15.30 uur waren de mannen klaar. Ons bed bewaarden ze tot de volgende dag, zodat we daar nog een extra nachtje in konden slapen. ’s Avonds liepen we nogmaals alle kasten en het schuurtje door om te kijken of er niets was achtergebleven dat toch nog mee moest. Uiteindelijk gingen we, zoals wel vaker de afgelopen dagen, veel te laat naar bed. De laatste dagen voelden intens en energie slurpend.

De volgende ochtend kwamen de verhuizers iets later. Even na 08.00 uur kwam er een grote vrachtwagen aangereden met daarop een MAERSK-zeecontainer. Die was voor onze inboedel. We deden wederom een bakkie koffie, kletsten wat en vervolgens gingen de mannen weer aan de slag. Dit keer waren ze met z’n drieën, want eigenlijk hoefde alles alleen nog maar ingeladen te worden. Ons bed en nog wat andere meubelstukken werden ingepakt, terwijl de container ondertussen werd gevuld. De laatste dozen gingen erin en uiteindelijk werd de container gesloten.

Ons leven in een 20ft-container, op weg naar Melbourne, Australië.

Hoewel het supertof was, voelde het ook heel onrealistisch en vreemd. De eerste echte ‘onderdelen van ons gezin’ zijn onderweg naar Australië en wij volgen heel snel.

We lieten het allemaal even op ons inwerken en dronken samen met onze zwager een klein glaasje Rutte-gin. Dat vonden we nu toch wel even op zijn plaats. We kletsten wat en probeerden alles een beetje te laten bezinken. Maar daarna was het alweer tijd voor actie. Alles wat nog in huis stond, moest worden uitgezocht. De spullen moesten naar onze ouderlijke huizen worden gebracht of naar de stort, want donderdag stond de overdracht van onze woning gepland.

Woensdag ging ik samen met mijn moeder het huis schoonmaken. Ondertussen werden er opnieuw spullen weggebracht en weggegooid. Het was een ontzettend drukke dag waarin we het hele huis, van zolder tot schuur, onder handen namen om alles netjes te kunnen overdragen.

Toen we rond 17.30 uur met z’n viertjes nog één keer door het schoongemaakte en volledig lege huis liepen, vloeiden er behoorlijk wat tranen. Ons eerste huis. Het huis waar beide jongens zijn geboren. De kamers waarin ze als baby’tjes hebben gelegen en de grote, stoere kamer van onze oudste. Het deed pijn om het huis zo te zien, omdat er zoveel mooie herinneringen liggen. Het deed zeer om het aan iemand anders over te dragen, ondanks dat we het de nieuwe bewoners ook enorm gunnen. We hopen dat zij er net zo’n fijne tijd tegemoet gaan als wij er hebben gehad. Uiteindelijk reden we rond 18.30 uur bij ons huis weg om bij mijn ouders te gaan eten. We verblijven een weekje bij onze beide ouders. Nog even heerlijk genieten van quality time samen en leuke dingen doen met de mensen die ons lief zijn.

Donderdag ochtend om 09:00 uur schouwden we het huis af met de nieuwe bewoners en om 10:30 was het huis officieel bij de notaris overgedragen aan de nieuwe bewoners. We zijn dakloos. 

Het vertrek komt nu heel erg dichtbij.

Dat brengt ontzettend veel enthousiasme met zich mee, maar zeker ook veel emoties. We willen de laatste periode hier in Nederland voor de volle 100% genieten en er alles uithalen. Tegelijkertijd is het moeilijk en intens, omdat we beide voortdurend met gemengde gevoelens rondlopen.

Het is een onderdeel van de keuze die we heel bewust hebben gemaakt, maar dat betekent niet dat er geen verdriet is. Verdriet om alle lieve mensen die we achterlaten, om het vertrouwde en om alles wat hier zo goed en fijn is. We kijken ontzettend uit naar ons nieuwe avontuur, maar dat betekent niet dat het afscheid nemen minder moeilijk is.

‘Verdriet bestaat omdat er liefde is.’

En misschien is dat wel precies wat we nu voelen. We hebben hier zoveel liefde, mooie herinneringen en fijne mensen om ons heen verzameld. En juist daarom doet het afscheid nemen zo’n pijn.

‘Wat je in je hart bewaart raak je nooit meer kwijt’

We gaan het avontuur aan en kijken waar het schip strand. Onze intenties en dromen zijn duidelijk en straks gaan we kijken hoe dit avontuur zich ontvouwd.